Bir Yaşam İki Hayat

tamamlanmış insan yoktur; tam anlanmış insan da yoktur gerçi.. lakin tamamlıyordun beni.. tam anlıyordun..

neredeyse hiçbir eksiğimiz yoktu.. birbirini döndürüp duran iki çarktan, bir elmanın iki yarısından, bir bütünü işleten iki parçadan biri sendin hep, diğeri ben.. gün gecesiz, şarkılar özlemsiz, şiirler aşksız nasılsa öyleydik birimiz olmadan..

sanıklık dururken tanıklığı seçemedik hiçbir hikayede.. izlemek için ayıracak hiç zamanımız olmadı, çünkü oyunun içindeydik hep.. sürekli dahil oldum, hiç durmadan dahil ettin..

hayat senindi ama yaşayan bendim.. şiirler senindi, okuyan ben.. kuralları koyan sendin, fakat oyunda kaybeden hep ben.. sen buldun tüm rakiplerimi ama ödüllere her zaman ben kondum.. gündüzleri sen aldın, geceleri bana bıraktın.. şimdiki zaman senindi, geçmemiş ve gelmeyecek olan benim.. sen, her istediğinde anı değiştirebiliyordun.. ama nedense, ben kendiminkilere hiç dokunamıyordum.. sonsuzluk senin en büyük keyfindi, bitip kaybolacak olmak ise benim en büyük derdim.. kocaman bir bütünün parçalarıydık velhasıl..

tamamlıyordun beni.. tam anlıyordun..

senin düşündüklerini hep ben söyledim.. başkalarıyla değil fakat, hiç durmadan seninle söyleştim.. sen sürekli öğretip dururken aslında ben hep unutturuluyordum.. sen not tuttun, ben notlarından yaşamı tuttum.. sen şairdin aslında, ben senin kalemin..

benim gördüklerimi hep sen çizdin.. gökkuşağındaki renklerin anlamları bendendi lakin.. her soruma en az bir cevap verdin.. ve soracağımı bildiğin sorular için hiç durmadan cevaplar biriktirdin..

bana ruh, sana vücut dediler..

insan olduk..

bana erkek, sana dişi dediler..

sevgili olduk..

bana fail, sana fiil dediler..

cümle olduk..

bana âbid, sana mâbud dediler..

sonsuz olduk..

bana ateş, sana su dediler..

imkansız olduk..

tek bir yaşamdı içinde bulunduğumuz..

iki farklı hayat olduk..